Χρυσά χρόνια (2010)

Ο Γιαννής είναι ένας 65άρης χήρος που έχει ζήσει τη ζωή του χωρίς ενοχές αλλά με πάθος και ένταση. Μη αναλαμβάνοντας το μερίδιο ευθύνης που του αναλογούσε σε όλα τα χρόνια της ζωής του βρίσκεται σήμερα σε ρήξη με την μονάκριβη του κόρη, την Σμαράγδα, η οποία στην προσπάθεια της να προστατέψει τον δικό της γιο, τον Γιαννάκη από την επίδραση ενός «ανεύθυνου» παππού (ο οποίος σαν πατέρας ήταν απών από τη ζωή της) έρχεται σε σύγκρουση μαζί του με αποτέλεσμα ο Γιαννής να καταλήξει στα «Χρυσά Χρόνια», ένα πολυδιαφημισμένο γηροκομείο, μακριά από τον εγγονό που περίμενε με λαχτάρα και που λατρεύει. Εκεί, η φιλοσοφία της ζωής που ακολουθεί ο Γιαννής, θα τον φέρει πρώτα από όλα αντιμέτωπο με την αυστηρή και κρατικοδίαιτη διευθύντρια του γηροκομείου την Θάλεια και μετά με την μικρή κοινωνία ηλικιωμένων που μένει εκεί. Δεύτερο μέλος αυτής της ομάδας είναι ο 70ντάρης Πυγμαλίωνπου σαν πρώην στρατιωτικός, δηλαδή σαν άνθρωπος που πιστεύει απόλυτα σε δομές και κανόνες θα φρίξει όχι μόνο με τον ανέμελο και ανθυγιεινό τρόπο που ο Γιαννής «διασκεδάζει» την ζωή του αλλά και με τον πραξικοπηματικό τρόπο που η κυρία Θάλεια του τον επιβάλλει σαν συγκάτοικο, αναγκάζοντας τον να ανέχεται την ακαταστασία του και τον επιβλαβή καπνό, από τα τσιγάρα που καπνίζει. Ο Κλεόπας, ο 3ος της παρέας του γηροκομείου και το μωρό της ομάδας αφού είναι μόλις 45 χρονών, είναι ο αδελφός της διευθύντριας, της κυρίας Θάλειας. 45 χρονών στο σώμα παιδί στο μυαλό, δεν κατάφερε, ίσως και να μην θέλησε ποτέ να περάσει στον κόσμο των ενηλίκων και παραμένει για πάντα με την ψυχή γεμάτη με αγάπη και απορία για έναν ακατανόητο κόσμο γύρω του που τον φοβίζει. Δεν έχει φύγει ποτέ του από το γηροκομείο στο οποίο και ζει υπό την ασφυχτικά καταπιεστική «φροντίδα» της αδελφής του και την αγάπη και προστασία όλων των «ενοίκων». Ο Κλεόπας αντιλαμβάνεται μόνο την ουσία των πραγμάτων και αυτή του η απλοϊκή αντίληψη θα λειτουργεί καταλυτικά αποφορτίζοντας πολλές φορές το αίσθημα της απομόνωσης και της εγκατάλειψης που νιώθουν οι φίλοι του οι ηλικιωμένοι. Μέχρι που θα τον «κτυπήσει» στο κεφάλι και θα τον, ας πούμε βραχυκυκλώσει ο έρωτας. Στο πρόσωπο της Χριστίνας. Ναυσικά, η 65χρονη παλιά δόξα του κυπριακού θεάτρου η οποία έχοντας φαει την ζωή της στους έρωτες και στο σανίδι (με όχι τόσο μεγάλη καριέρα όσο η ίδια πιστεύει) έχει βρεθεί, στα χρυσά χρόνια της ζωής της, χωρίς οικογένεια και χωρίς εισοδήματα, πρώτα στα όρια της τρέλας και της ανέχειας και μετά με παρέμβαση της Ε.Η.Κ. (της ένωσης ηθοποιών Κύπρου – που πληρώνει την διαμονή της) στο γηροκομείο. Το καστ συμπληρώνουν οι Αννέτα, μια εντελώς καινούργια άφιξη στο γηροκομείο, η Λευκή, κόρη της Αννέτας, ο Χάρης, άντρας της Λευκής και γαμπρός της Αννέτας και άλλοι...